Një plakë lexon romane dashurie


Një plakë lexon romane dashurie


Nga ROLAND GJOZA

Kur ranë kullat, unë sapo isha futur në shtëpi. Hapa frigoriferin, mora një birrë dhe e shkullova me një frymë. Televizori kishte mbetur i ndezur.U ula në karrige te mblidhja veten. Punoja roje sigurie në komplekset financiare ngjitur me kullat. Avioni i parë, avioni i dytë. Ashtu përgjumësh mendova se filmat e Hollivudit ndillnin apokalipsin. Pastaj rashë e fjeta, pa kuptuar gjë.
Kur u ngrita në drekë, zura kokën me duar dhe qava. Kjo ishte e verteta, po nuk di pse asaj plake i thashë se isha aty kur ranë kullat. I rrëfeva një histori tronditëse, të cilën e besova dhe vetë.Plaka lexonte një libër te stoli në sallën e amfiteatrit. Ishte e fisme, e veshur me shije, ruante në tiparet e holla bukurinë finoshe të rinisë. Kur u largua, harroi librin ne stol. E mora librin, një roman i mbajtur mirë dhe e ndoqa. Ajo kishte një ecje të hareshme, sikur e priste dikush në një takim diskret. E degjoi zërin tim dhe ndali.
- Zonjë, keni harruar librin.
- E lashë vetë. Mirupafshim.
Ajo dukej që nxitonte. Para se të ikte, e ndjeu të nevojshme të sqaronte dicka:
- Pas pak fillon mesha.
Nga World Trade Center kishte mbetur kompleksi financiar që çdo ditë mbushej me turistë, të cilët donin të shikonin nga dritaret e mëdha Ground Zero. Unë ruaja amfiteatrin dhe një pjesë të tremes që të shpinte në Battery Park. Që aty turistët niseshin me tragete drejt Statujës së Lirisë, portit Ellen Island, ku ndodhej muzeu i madh i emigrantëve dhe pastaj, nga East River, dilnin në Hudson River. Më pëlqente ky vend. Shumë kureshtarë më pyesnin për kullat. Rrëfimi im ishte fantazmagorik. Ata mbeteshin të tronditur dhe në fund më pyesnin se ku ndodheshin banjot. Plaka erdhi përsëri në fund të javës. Ajo u ul në stol dhe lexoi deri vonë. Aty bënte fresk dhe kishte shumë dritë.Më në fund, ajo la librin në stol dhe iku. Unë e mora dhe e çova në shtëpi. Nuk lexoja libra. Po nuk mund të lija një libër në stol.

Një javë ajo nuk erdhi. E ndjeva mungesën e saj. Ndoshta ishte sëmurë, ose ishte nisur me pushime. Amerikanët udhëtojnë. Stoli ishte bosh. Tani fillova të mendoj se duket bukur një njeri që lexon një libër në stol. E harrova plakën, librin, stolin. Isha roje sigurie dhe shikoja me kujdes gjithçka, detaje e hollësi, që s'i vinte re njeri.

- Si ndodhi, ju lutem, ishit këtu ju zotëri kur ranë kullat?
Ktheva kokën, ishte plaka.
- Isha këtu, - i thashë. - I ndjeva zërat, i ndjeva zërat vërtet në një çast. Nuk e di si ndodhi. Ishte si një ulërimë e akullt. Më zgjon natën nga gjumi.
- Kisha djalin.
- Djalin tuaj, zonjë?
- Ai po shkonte tek e fejuara. I kishte blerë një unazë me diamant dhe me pyeti tri orë përpara se të nisej: mama, si të duket? Dhe unë i thashë atë që ndjeva, pak e vogël. Pse ia thashë? Ju dëgjuat zëra? O Zot!
- Një si uturimë zërash, gjëmim, tym. Po pashë dhe trupa që binin, zonjë. Nuk ju besoja syve.
- Atë djalë kisha. Edhe burri më ka vdekur në një aksident ajëror. Qielli m'i mori të dy. Më erdhi keq. Nuk e prisja që djali i saj të kishte vdekur në Ground Zero. Në këto raste njeriu shpik nga mirësia. Ç't’i thoja tjetër?
- A e dini, zonjë, që në Ground Zero kanë mbirë lulet e para, ca lilakë të verdhë?- Vërtet? Sa gjë e bukur. Unë lilakët i pëlqej shumë.
- Këta janë të veçantë, zonjë, në buzët e petaleve kanë nga një shirit të zi.
- O, kjo është e pabesueshme.- Unë mbledh shpesh. Do të bëj një tufë për ju. Po erdhët nesër, do ta gjeni në stol. Ajo erdhi të nesërmen dhe i gjeti vërtet në stol të mbështjellë me letër. I mori në duar dhe i këqyri për një kohë të gjatë. Ndoshta e tërhiqte ai shiriti i zi në buzë të petaleve të mëdha.
Pastaj hapi çantën, nxori librin dhe filloi të lexonte. Kur u ngrit për të ikur, mori vetëm tufën me lilakë, ndërsa librin e la në stol. E pyeta:
- Zonjë, pse i lini gjithmonë librat në stol?- Unë nuk kam bibliotekë. Nuk dua të kem.
Ç'ta dua? Unë lexoj një roman dashurie dhe e le në stol për tjetrin. Unë lexoj vetëm romane dashurie. I blej në mëngjes dhe i mbaroj në muzg. Ato janë shumë të bukur, të bëjnë edhe njëherë të re. Të bëjnë të ëndërosh se dikush është atje, po të pret, kjo pritje, vetëm kjo pritje ndoshta e parealizuar ndonjëherë, ia vlen për të zbukuruar pleqërinë dhe për të shpresuar. Nuk është pak, apo jo?Unë mendoj se, po ta fus në shtëpi ketë roman, do t'i heq pandehmën e pritjes një tjetri, një gruaje si unë, dhe kam kohë që mbjell stolat e Manhattenit me romane dashurie. Ajo iku. Romani i mbajtur mirë qëndronte në stol. Priste një njeri për ta prekur, për ta shfletuar, për ta lënë, ose për ta lexuar.Unë e harrova për një kohë, po kur u kujtova, e pashë sërisht atje, në anën e djathtë, ku pas pak u afrua një nga pastruesit, e mori me të shpejtë dhe e futi në thesin e zi të plehrave. Doja të thërrisja, të vrapoja pas tij, po nuk munda, sepse isha roje sigurie dhe në atë kohë nuk më lejohej të shkoja atje.

No comments: